Eski Mısır’ın inanç dünyası tarihi boyunca politeist bir çizgi üzerinde ilerlediği düşünülmektedir. Ancak arkeolojik bulgular bu antik medeniyette çeşitli kültlerin gölgesinde farklı dînî yönelimlerin geliştiğini ortaya koymaktadır. Genelde bölgeden bölgeye değişen kültlerden bazıları zaman içinde siyasi atmosfere göre öne çıkmış, hatta devletin tanıdığı resmi bir din mertebesine getirilmiş durumdaydı. Mısır’ın antik çağlarında bu resmiyete kavuşmuş tanrılardan ikisi dikkat çekmektedir. Bunlardan biri Aton bir diğeri de Amon’dur. Güneş diskiyle tasvir edilen Aton dinler tarihinde ilk belgelenen monoteist dinin tanrısı olarak kayıtlara geçmiştir. Bu tek tanrılı dinin kurucusu olan Akhenaton Aton uğruna yalnızca diğer tanrıları değil onlarla birlikte izlenen gelenekler ve adetleri de hedef alarak bir kıyım başlatmıştır. Daha çok güneş tanrısı Ra ile kaynaşmış adıyla anılan Amon ise, Eski Mısır tarihi süresince hem maddi hem de manevi âlemde varlığını genişletmiş ve sonunda panteist bir inancın doğmasına öncülük etmiştir. Amon, Aton’dan farklı olarak daha yumuşak bir yol takip ederek gönüllere hitap etmeyi tercih etmiştir. Onun tahtı Aton gibi bir enkazın üzerine kurulmadığından yükselişi adım adım gerçekleşmiştir. Ancak her iki tanrı da insanlığın inanç yolculuğunda müstesna bir öneme sahiptir. Nedeni ise, hem Aton’un hem de Amon’un kitleleri tek bir dinin şemsiyesi altında toplamayı amaç edinmiş olmalarıdır. Bu kitap, okuyucuya Eski Mısır’da Tanrı ile kurulan ilişkiye derin bir bakış imkânı sunarken diğer yandan Aton’a ve Amon’a dizilen övgüler ve yazılan ilahiler eşliğinde Eski Mısır’ın dînî hakikat arayışlarına bir pencere açmaktadır.